As incomes slowly creep back up, Americans are spending more freely and saving less. Personal income rose 0.4% in December, following a 0.4% increase in November, according to data released Monday by the Commerce Department.

There are two problems with the jobs recovery to date. Employers haven’t added enough jobs. And those they have added aren’t particularly good ones.

The steady onslaught of winter storms has wiped out snow removal budgets in cities and states all along the East Coast.

It’s no secret that manufacturers in the United States have been making a killing by selling industrial goods to customers in China, India and other hot emerging markets.

It’s no secret that manufacturers in the United States have been making a killing by selling industrial goods to customers in China, India and other hot emerging markets.

Like a dripping faucet filling up a sink, yields on U.S. Treasuries have been slowly rising for several months now — raising concerns that inflation may be on the horizon.

Zawiązanie nowej spółki wymaga utworzenia nowego podmiotu gospodarczego (wyłącznie spółki kapitałowej, nawet jeśli do tej pory firmy funkcjonowały jako spółki osobowe) oraz wyrejestrowania wszystkich łączących się spółek. Ekwiwalentem dla właścicieli spółek, które będą wyrejestrowane, jest uzgodniona między stronami transakcji cena przejęcia. Wspólnicy spółki przejmowanej mogą otrzymać:

  • udziały lub akcje spółki przejmującej lub nowo zawiązanej;
  • środki pieniężne nieprzekraczające 10% wartości nominalnej lub księgowej przyznanych udziałów lub akcji.

Z połączeniem spółek wiąże się realizacja następujących czynności:

1. Opracowanie koncepcji połączenia spółek.
2. Sporządzenie planu połączenia, w którym uwzględnia się:
a)  typ, firmę i siedzibę każdej z łączących się spółek, sposób łączenia, a w przypadku połączenia przez zawiązanie nowej spółki – również typ, firmę i siedzibę tej spółki;
b) stosunek wymiany udziałów lub akcji spółki przejmowanej bądź spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki na udziały lub akcje spółki przejmującej bądź spółki nowo zawiązanej i wysokość ewentualnych dopłat;
c) zasady dotyczące przyznania udziałów albo akcji w spółce przejmującej bądź w spółce nowo zawiązanej;
d) dzień, od którego udziały albo akcje uprawniają do uczestnictwa w zysku spółki przejmującej bądź spółki nowo zawiązanej;
e) prawa przyznane przez spółkę przejmującą bądź spółkę nowo zawiązaną wspólnikom oraz osobom szczególnie uprawnionym w spółce przejmowanej bądź w spółkach łączących się przez zawiązanie nowej spółki;
f)  szczególne korzyści dla członków organów łączących się spółek, a także innych osób uczestniczących w połączeniu, jeżeli takie zostały przyznane.
3.  Ogłoszenie planu połączenia.
4.  Złożenie wniosku do sądu rejestrowego o powołanie biegłego do badania planu połączenia.
5.  Opracowanie opinii biegłego.
6.  Sporządzenie uzasadnienia połączenia spółek – prawnego, ekonomicznego oraz stosunek wymiany udziałów lub akcji.
7.  Dwukrotne ogłoszenie zawiadomienia wspólników o zamiarze połączenia spółek.
8.  Podjęcie uchwały o połączeniu na zgromadzeniu wspólników lub walnym zgromadzeniu.
9.  Złożenie wniosku połączenia w Krajowym Rejestrze Spółek.
10.  Rejestracja połączenia.
11.  Ogłoszenie o połączeniu się spółek.

Połączenia spółek – pod kątem rachunkowości – może przebiegać w jednej z dwóch form ewidencyjnego ujęcia: nabycia i łączenia udziałów. Metoda nabycia jest metodą częściej stosowaną w praktyce gospodarczej.

Metoda nabycia

Rozliczenie połączenia spółek metodą nabycia polega na sumowaniu poszczególnych pozycji aktywów i pasywów spółki przejmującej – według ich wartości księgowej – z odpowiednimi pozycjami aktywów i pasywów spółki przejętej, według ich wartości godziwej ustalonej na dzień ich połączenia.

Należy zatem ustalić która spółka jest spółką przejmującą, a która spółką przejmowaną. W metodzie nabycia najczęściej spółką przejmującą jest spółka niewyrejestrowana. Jednakże stosując metodę zawiązania nowej spółki, nie jest to takie jednoznaczne. Do końca 2008 roku w ustawie o rachunkowości mieliśmy 11 warunków wskazujących na określenie spółki przejmującej. Od stycznia 2009 roku spółkę przejmującą należy ustalić logicznie, zgodnie z założeniami sprawowanej kontroli nad spółką przejmowaną. Nie jest to łatwe, zważywszy na brak warunków określenia spółki przejmowanej. Co prawda, można się posiłkować standardami międzynarodowymi (MSSF 3), jednak połączenie wg MSSF 3 nie jest tożsame z połączeniem na warunkach KSH.

Warunki określenia spółki przejmującej:

1.  utrata kontroli nad spółką przejętą przez dotychczasowych właścicieli (sposób pośredni poprzez wskazanie spółki przejmowanej);
2.  przejęcie kontroli nad spółką na zasadzie:
a)  proporcji głosów na zgromadzeniu wspólników w spółce po połączeniu,
b)  istotnie wyższej siły ekonomicznej spółki przejmującej,
c)  sprawowania zarządu i/lub nadzoru nad spółką po połączeniu,
d)  emisji instrumentów kapitałowych w związku z połączeniem (emituje spółka przejmująca),
e)  wyraźnego wskazania w umowie spółki po połączeniu, właściciele której spółki przed połączeniem decydują o bieżących sprawach operacyjno-finansowych; ta spółka jest spółką przejmującą.

Jeżeli występują istotne trudności z jednoznacznym wskazaniem spółki przejmującej, za taką spółkę należy uznać spółkę uzgodnioną między stronami lub posłużyć się analizą logiczną sprawowanej kontroli.

W metodzie nabycia spółka przejmowana wyceniana jest w wartościach godziwych, które wprowadzane zostają w księgi rachunkowe spółki przejmującej. Ponieważ jednym z warunków określenia spółki przejmującej jest relacja godziwych wartości aktywów netto łączących się spółek, więc zarówno aktywa, jak i kapitały obce tych spółek należy wyceniać w wartości godziwej.

Zgodnie z ustawą o rachunkowości (art. 28 ust. 6), za wartość godziwą przyjmuje się kwotę, za jaką dany składnik aktywów mógłby zostać wymieniony, a zobowiązanie uregulowane na warunkach transakcji rynkowej, pomiędzy zainteresowanymi i dobrze poinformowanymi, niepowiązanymi ze sobą stronami. Wartość godziwą instrumentów finansowych znajdujących się w obrocie na aktywnym rynku stanowi cena rynkowa pomniejszona o koszty związane z przeprowadzeniem transakcji, gdyby ich wysokość była znacząca. Cenę rynkową aktywów finansowych posiadanych przez jednostkę oraz zobowiązań finansowych, które jednostka zamierza zaciągnąć, stanowi zgłoszona na rynku bieżąca oferta kupna, natomiast cenę rynkową aktywów finansowych, które jednostka zamierza nabyć, oraz zaciągniętych zobowiązań finansowych stanowi zgłoszona na rynek bieżąca oferta sprzedaży.

Wartości niematerialne i prawne wycenia się w następujący sposób:

  • nabyte – w wartości nabycia podobnego prawa materialnego (autorskiego, licencji, koncesji, patentu, znaku towarowego);
  • wytworzone we własnym zakresie prace rozwojowe – na poziomie bieżącego rzeczywistego kosztu wytworzenia;
  • nabyta dodatnia wartość firmy – przyjmuje wartość zero, gdyż nie ma możliwości jej wymiany na rynku;
  • inne, które nie będą wykorzystywane gospodarczo w nowej spółce np. system ewidencji komputerowej – przyjmują wartość zero.

Środki trwałe wycenia się alternatywnie za pomocą:

  • wartości rynkowej, jeżeli na rynku można kupić środek o takich samych wartościach użytkowych oraz stopniu zużycia, jak wyceniany;
  • niezależnej wyceny ekspertów, jeżeli jest to obiekt, który na rynku nie jest notowany i nie można uzyskać ceny porównywalnej;
  • kosztu wytworzenia skorygowanego o stopień zużycia, jeżeli można taki środek trwały wytworzyć we własnym zakresie;
  • ceny nabycia skorygowanej o stopień zużycia.

Środki trwałe w budowie najczęściej nie mają porównywalnej ceny rynkowej, bowiem nie są przedmiotem ulokowanym na rynku. Wycenia się je, odejmując od wartości podpisanego kontraktu budowlanego lub kosztorysu budowy rzeczywiste koszty dokończenia budowy, doprowadzenia do stanu uruchomienia technicznego i oddania do eksploatacji, koszty niezbędnych odbiorów, montażu, a także inne koszty konieczne do stworzenia przedmiotu przygotowanego do podjęcia działalności gospodarczej.

Zaliczki na środki trwałe w budowie wycenia się w wartości udzielonej zaliczki, chyba że umowa przewiduje waloryzację kwoty zaliczki. Zaliczka jest antycypowaną zapłatą za dobro, które ma być zakupione w przyszłości. Do czasu rzeczywistego przyjęcia środka trwałego do użytkowania należy ją traktować podobnie jak należności.

Aktywa finansowe (długo- i krótkoterminowe) wycenia się następująco na wymienionych niżej zasadach:

  • Aktywa mające stabilny kurs na rynkach finansowych wycenia się po kursie z dnia wyceny.
  • Aktywa notowane na rynkach finansowych o zmieniającym się istotnie kursie wycenia się po średnim kursie liczonym jako średnia arytmetyczna ważona kursów z ostatniego miesiąca przed ogłoszeniem planu połączenia oraz pierwszego miesiąca po ogłoszeniu planu połączenia. Obrazuje to poniższy przykład:
  • Jeżeli aktywa finansowe nie są notowane na rynku finansowym, to ich wartość ustala się przez oszacowanie rachunkiem porównawczym z aktywami finansowymi notowanymi na rynku finansowym.

Zapasy produktów, towarów oraz półfabrykatów podlegających sprzedaży wycenia się na podstawie ich cen sprzedaży netto uzyskiwanych na rynku, na którym zwyczajowo dokonywane byty transakcje kupna-sprzedaży, skorygowanych o przewidywane koszty sprzedaży, planowane koszty składowania do przewidywanej daty sprzedaży i stosowane zazwyczaj skonta, opusty, rabaty.

Produkty w trakcie trwania operacji technologicznych niepodlegające sprzedaży wycenia się za pomocą ceny sprzedaży produktu gotowego, pomniejszonej o bieżące koszty dokończenia produkcji w toku do produktu gotowego oraz o przewidywane koszty sprzedaży, planowane koszty składowania do przewidywanej daty sprzedaży i stosowane zazwyczaj przy sprzedaży produktów skonta, opusty, rabaty.

Materiały wycenia się na poziomie cen lub kosztów umożliwiających ich odtworzenie.

Należności wynikające z niezrealizowanych pieniężnie przychodów mają ściśle, według faktury i umowy, określoną wartość. Zazwyczaj nie podlegają sprzedaży, chociaż faktoring pozwala na podniesienie bieżącej płynności.

Wartość należności pierwotnie ujętej w księgach rachunkowych może być zmniejszona o:

  • należności trudno ściągalne,
  • koszty windykacji,
  • dyskonto, wynikające z odległego, ustalonego w umowie, terminu wpływu należności,

oraz powiększona o:

  • odsetki uzgodnione w umowie,
  • odsetki wynikające z przeterminowania płatności.

Zobowiązania wycenia się podobnie jak należności, jednak dyskontowanie ma inny charakter. Zobowiązania ciążące na spółce przejętej będą płatne w przyszłości. Z tego powodu bieżąca wartość kwot przyszłych wypływów powinna mieć wartość niższą od wymagalnej, co powoduje wzrost wartości godziwej aktywów netto.


Powyższe informacje pochodzą z książki „Rachunkowość finansowa i podatkowa. Nowe wydanie 2010” Teresy Cebrowskiej (red. nauk.) (Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010). Wykorzystanie za wiedzą Wydawcy.

źródło: Łączenie spółek #8211; istota i rachunkowość

States’ debt loads are high enough, but when you combine them with their pension obligations, the numbers are really eye-popping.

The financial crisis, which wreaked havoc on the economy and sparked a painful recession, could have been avoided, according to a federal commission.

The number of Americans filing for first-time unemployment benefits rose last week, signaling the rollercoaster ride for the job market has not come to an end.

Możliwość korzystania z funduszy europejskich przez polskie samorządy głównie w zakresie realizacji kluczowych inwestycji infrastrukturalnych spowodowała z jednej strony ogromny boom  inwestycyjny i spełnianie się takich haseł promujących fundusze jak np. Polska pięknieje – a drugiej strony rozleniwił większość samorządowych urzędników i decydentów w zakresie korzystania czy chociażby poszukiwania innych, pozabudżetowych pieniędzy. Uznaje się bowiem, że dotacje unijne są jednym z najkorzystniejszych źródeł finansowania inwestycji. Bo kto inny dopłaci samorządom do 85% wartości inwestycji i nie będzie się później domagał zwrotu zainwestowanego kapitału?

Jednak szybko topniejąca „góra euro”  a co za tym idzie coraz częstszy brak możliwości sfinansowania inwestycji komunalnych z tych środków powodują, iż rozglądamy się za innymi możliwościami pozyskania pozabudżetowych form finansowania a nie jest ich wcale tak mało.

Pozwalając sobie na pewne usystematyzowanie pozabudżetowych źródeł należałoby je podzielić na w największym skrócie na Bezzwrotne i zwrotne źródła finansowania inwestycji w jst. Pamiętać jednak należy, iż jest to bardzo prosty podział i nie bierze on pod uwagę takich znaczących kwestii, jak  np. wskaźnik poziomu zadłużenia samorządów. Realizacja bowiem inwestycji gminnych to nie tylko problem pozyskania zewnętrznego finansowania czy wkładu własnego, ale – przy realizacji kilku zadań jednocześnie – to także problem nie przekraczania dopuszczalnego poziomu zadłużenia. Jest kilka propozycji jak realizować takie inwestycje i nie zwiększać zadłużenia gminy, aczkolwiek nie są to procedury proste łatwe i przyjemne w Polskim systemie prawa i naszej rzeczywistości. Jedną z nich jest np. realizacja inwestycji w Partnerstwie publiczno – prywatnym czy chociażby forfaiting.

W odniesieniu do Partnerstwa Publiczno Prywatnego – któż nas nie pamięta i nie słyszał o krążącym w „eterze” czwartym P  (prokuratura)?. Jednakowoż coraz częściej znajdują się śmiałkowie próbujący realizacji inwestycji w takiej formule. Jest to alternatywa zarówno dla kończących się funduszy unijnych, jak i dla zadłużania budżetu gminy. Chociaż teoria mówi o tym, iż inwestycję w formule PPP można realizować także w oparciu o wykorzystanie Funduszy Unijnych. Jednakże, jest to procedura skomplikowana i z moich informacji wynika, iż nie udało się w Polsce przeprowadzić ani jednej inwestycji PPP wykorzystującej dotacje z UE. Z tego powodu raczej stawiam tezę, iż PPP to raczej alternatywa dla kończących się dotacji unijnych, niż uzupełniający je element finansowania inwestycji.

A forfaiting?? – ciekawa, innowacyjna propozycja dla realizacji bardzo dużych inwestycji. Także formuła czasochłonna i pracochłonna, wymagająca bardzo ścisłej współpracy jst w nią zaangażowanych.
Co to takiego ten Forfaiting – w ogromnym skrócie rzecz ujmując  – procedura ta polega na wykupie wierzytelności niewymagalnych przez bank. Inwestycje opłacą wyłonieni w przetargu wykonawca i bank, natomiast samorządy będą spłacały koszty w stałych rocznych ratach.

Coraz większym powodzeniem cieszą się wśród samorządowców obligacje – jako sposób na pozyskanie środków niezbędnych do podjęcia kluczowych działań i  inwestycji. Jest to atrakcyjny instrument finansowy. Którego zalety przez ostatnie lata przysłoniły fundusze Unijne. Z uwagi na szczególnie godnego zaufania emitenta – gminę – jest to instrument atrakcyjny dla inwestora ale i też korzystny dla  samorządu i społeczeństwa – dzięki  emisji obligacji zyskuje się finanse dla ważnych publicznych inwestycji.

I.    Bezzwrotne źródła finansowania inwestycji  w JST

Do tej właśnie kategorii należałoby zaliczyć wszelkie bezzwrotne dotacje – zarówno te pochodzące z Funduszy unijnych, jaki i te z Funduszy Szwajcarskich, czy z Norweskiego Mechanizmu Finansowego i Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego. W tej kategorii mieszczą się także wszelkie inne dotacje pochodzące z budżetu Państwa – np. Dotacje Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, dotacje udzielane przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej itp.
Szerszy opis dostępnych na chwilę obecną w Polsce bezzwrotnych źródeł finansowania zostanie omówiony szczegółowo w kolejnej części cyklu, gdzie dokonane zostanie także zestawienie tabelaryczne dostępności funduszy w poszczególnych województwach.

I.    Zwrotne źródła finansowania inwestycji

Jako źródła finansowania inwestycji, które w dłuższej lub krótszej perspektywie czasu należy zwrócić  zakwalifikować można:

  • Pożyczki i kredyty preferencyjne z Polskich źródeł (np. udzielane przez NFOŚiGW, czy Wojewódzkie Fundusze Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na realizacje inwestycji  środowiskowych);
  • Pożyczki z zagranicznych źródeł i instytucji (w tej kategorii najbardziej znany jest Europejski Bank Inwestycyjny. Niemniej jednak możemy także korzystać ze środków pochodzących z : Banku Światowego, Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju, Banku Rozwoju Rady Europy),
  • Kredyty komercyjne
  • Leasing komunalny (to forma leasingu przeznaczona dla samorządów, która coraz częściej pojawia się w ofertach firm i towarzystw leasingowych. Niemniej jednak nie cieszy się dużą popularnością i na dzień dzisiejszy raczej pozostaje ofertą „wirtualną” niż rzeczywistą  – to znaczy że trudno znaleźć przykład rzeczywistego zastosowania)
  • Obligacje (w tym: obligacje komunalne, przychodowe, euroobligacje)

Obok tych wskazanych powyżej należy umieścić inwestycje współfinansowane przez kapitał prywatny:
– Partnerstwo publiczno – Prywatne
– Forfaiting

W niniejszym artykule jedynie wspomniano i dokonano próby podziału pozabudżetowych źródeł finansowania inwestycji w JST. W kolejnym artykule/artykułach zostaną szczegółowo omówione zasady i możliwości ich realizacji.

źródło: Pozabudżetowe formy finansowania Jednostek Samorządu Terytorialnego

Na początku przypomnę okres ostatniego załamania gospodarczego na świecie oraz ocen i perspektyw, szans i zagrożeń stawianych dla Polski wskutek kłopotów największych krajów. Każdy ekonomista miał inne zdanie i stawiał swoją tezę, co do rozwoju gospodarczego i przyszłego PKB. Opinii było mnóstwo, od skrajnie pesymistycznych po chłodne lecz wyważone, wynikające z kalkulacji wskaźników. Większość jednak podążyła za tłumem i przejęła emocjonalne nastawienie. Cóż, jak wszyscy tak mówią, to po co wyrywać się przed szereg. Czas pokazał, że Polsce udało się uniknąć kłopotów,  jednak zostało to tylko odłożone w czasie, a konsekwencje będą jeszcze długo odczuwalne. Dlatego uważam, że skoro największe głowy pracujące dla najlepszych instytucji światowych mylą się i zmieniają zdanie wraz z rozwojem sytuacji, to czemu analiza techniczna nie ma takiego prawa i jest oceniana jako nieefektywna?

Odpowiedź wydaje się prosta, ponieważ dla większości osób AT to czysta zabawa w rysowanie kresek na wykresie bez wyjaśnienia na czym polega jej istota. Analiza techniczna wraz ze wszystkim narzędziami to szukanie prawdopodobieństwa sukcesu, przy z góry założonym ryzyku, jakim jest odległość ceny kupna od wartości zlecenia obronnego (stoploss). To postawienie założeń o kierunku rynku, ale ze znaną uprzednio granicą błędu w przypadku złej diagnozy. Skoro ekonomiści i analitycy fundamentalni posługują się rachunkiem prawdopodobieństwa, to czemu uważają to za irracjonalne w zastosowaniu analiz wykresów i z góry odrzucają metodologię działania?

Po części  wynika to z rozwoju rynków kapitałowych i powszechności dostępu do platform transakcyjnych. Z każdym rokiem powiększa się grono inwestujących, zachęconych do gry przez reklamy, które mówią o łatwym sposobie zarabiania. Bycie traderem stało się modne. Zaangażowanie i próba wygrania z rynkiem wymaga jednak czasu i wiedzy, a tej ostatniej brakuje. W takiej sytuacji „nowi” szukają oparcia w kreskach, które wydają się proste, a na analizę fundamentalną nie mają czasu. Bez odpowiedniej wiedzy ruszają na podbój rynków finansowych, często mylnie poprowadzonych przez różnych „krzykaczy rynkowych”, bądź znalezionych w Internecie świeżo upieczonych guru rynkowych prowadzących swoje blogi. Przykładów nie brakuje również na portalach finansowych i gazetach branżowych, tych naprawdę znanych, wystarczy dobrze się przyjrzeć. Poziom niewiedzy zdaje się sięgać zenitu. Każdy „wie najlepiej” co się wydarzy, a ilość bankructw uczestników na rynku forex rośnie. Potwierdza to, że potrzebna jest wiedza jak rozumnie i bez emocji pochodzić do każdej transakcji.

Wiedzy nie rozdaje się za darmo, lecz wymaga ona pewnych nakładów finansowych. Równie ważne jest doświadczenie oraz znalezienie własnego poziomu awersji do ryzyka. Choć to drugie zostało już podobno określone w wieku młodzieńczym i nie można go zmienić. Trzeba pamiętać, że AT to coś więcej niż tylko kreski, od których ceny muszą się odbić (wsparcia i opory) w myśl zasady, że jak kurs dotarł w to miejsce, pewne jest, że będzie jeszcze wyżej przy następnym obliczonym poziomie.

Dobry analityk techniczny to nie taki, który potrafi na wykresie narysować kilka kresek i powiedzieć, że będzie rosło, bo w konkretnym miejscu kreski się przecinają i kurs już niżej nie spadnie. To również nie ten, który napisze, że ceny nie mają prawa rosnąć bo skończył się zakres fal elliottowych w impulsie. Źródłem zysków na giełdzie są trendy i dopóki one trwają jest większe prawdopodobieństwo kontynuacji niż odwrócenia ruchu. Prawidłowe określenie miejsca, w którym aktualnie znajduje się kurs spółki pozwala na przyjęcie określonego zachowania – strategii działania dla tego poziomu cenowego: znalezienia miejsca do zajęcia pozycji, określenia wartości zlecenia stoploss, zimnej kalkulacji określającej prawdopodobieństwo sukcesu do ryzyka i w konsekwencji zawarcia transakcji, bądź pozostania z boku i szukania lepszej okazji o odpowiednim stosunku zysk/ryzyko.

Rynek to również psychologia tłumu, który stanowi potencjał zwyżek bądź przecen rynkowych. Czy da się znaleźć emocje na wykresie – oczywiście, że tak. Skoro napędem dla ruchów rynkowych jest chciwość i strach, to musi być to widoczne w zachowaniu cen. Dzięki temu powstają ciekawe z punktu widzenia inwestycji formacje cenowe pozwalające dokonać prostej kalkulacji. A skoro zachowania są powtarzalne, to z sukcesem można je odnaleźć na różnych wykresach i dzięki temu wybrać odpowiednią dla inwestora strategię działania. Nie można też zapomnieć zabezpieczeniu pozycji zleceniem obronnym stoploss. 

Na koniec, wracając do tytułowego pytania, odpowiedź brzmi:

Przy dobrze skalkulowanym ryzyku (stoploss), utrata pieniędzy na giełdzie nie jest możliwa (biorąc pod uwagę szereg powtarzających się transakcji).

źródło: Czy analiza techniczna często się myli?

The U.S. Commodity Futures Trading Commission filed suit Wednesday against 14 foreign exchange dealers it alleges were engaged in illegal currency trading.